Σταυροφόροι της μπριζόλας, φοβικοί και ρατσιστές εναντίον... Vegans - Συνύπαρξη

Σε παλιότερο άρθρο μου, είχα γράψει ότι όσο ο βιγκανισμός ανεβαίνει, τόσο θα αυξάνονται και οι αντιδράσεις, οι επιθέσεις και η χλεύη. Το ίδιο συνέβη σε κάθε χώρα, μέχρι να σοβαρευτούν και να αποδεχθούν τους φυτοφάγους ως μετρήσιμη κοινωνική ομάδα, το ίδιο θα συμβεί και στην χώρα μας.


Για αρχή, ένα απαραίτητο disclaimer που κατόπιν σκέψης αποφάσισα να προσθέσω μετά και την προτροπή φίλου. 

Παρότι το βρίσκω αυτονόητο, εν τούτοις για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία είναι καλό να σημειώσω ότι το άρθρο σε καμία περίπτωση δεν αφορά τους «καλούς» και τους «κακούς». Οι μη-βίγκαν ούτε κατώτεροι άνθρωποι είναι, ούτε και εχθροί. Άλλωστε πάνω από τα μισά μου άρθρα σε αυτούς απευθύνονται. Το άρθρο λοιπόν αφορά συγκεκριμένους μη-βίγκαν, αυτούς που αποκαλώ σταυροφόρους της μπριζόλας, και νομίζουν ότι είναι καλή ιδέα να πολεμήσουν την επέλαση του βιγκανισμού. Γιατί έτσι. Γιατί δεν γουστάρουν τύπους που μιλούν για συμπόνοιες και ειρήνες.

Ο βιγκανισμός ανεβαίνει, πράγματι. Αργά αλλά σταθερά, οι φυτοφάγοι στην χώρα μας γίνονται όλο και περισσότεροι και αυτό για εμάς είναι φυσικά ένα ευχάριστο γεγονός.

Όχι όμως για όλους.

Ο Έλληνας δεν αφήνει εύκολα το παϊδάκι του. Έτσι λένε. 

Και στο πλευρό του Έλληνα σαρκοβόρου, φυσικά, θα σταθούν όλες οι πανίσχυρες δυνάμεις αυτού του τόπου: Κρεατοβιομηχανίες, γαλακτοβιομηχανίες, τηλεόραση, ραδιόφωνο, δημοσιογράφοι, γιουτιούμπερς και ιστοσελίδες, έχουν ήδη σηκώσει τα μανίκια τους και ξεκίνησαν δουλειά χρησιμοποιώντας, τί άλλο, την γνωστή πατροπαράδοτη μέθοδο. Δηλαδή: Κιτρινισμό, χλεύη, συκοφαντία, ρατσισμό και συνθήματα γηπέδου. 


Ωστόσο ο λόγος της σημερινής μου ανάρτησης είναι λιγάκι φιλοσοφικός. Ξέρετε ότι εγώ είμαι δεν πολύ καλός με τα λόγια, δεν κατέχω την Ελληνική όπως άλλοι περισπούδαστοι άνθρωποι, αλλά νομίζω ότι έστω και με απλά λογάκια μπορώ να πω αυτό που σκέφτομαι.

Θα πάρω για λίγο την θέση ενός ουδέτερου παρατηρητή και θα εξετάσω τί επιδιώκουν οι μεν και τί οι δε. Είναι γνωστό ότι οι βίγκαν επιδιώκουν την μη-βια, την μη-εκμετάλλευση και κατ' επέκτασιν την ειρήνη. Θέλουν να μην σκοτώνουμε ζώα, να μην καταστρέφουμε τον πλανήτη, μπλα μπλα μπλα.

Λοιπόν, έχουν έναν σκοπό. Κάτι επιδιώκουν. Και, κατά γενική ομολογία, οι επιδιώξεις τους είναι καλές. Δηλαδή, δεν νομίζω πως κάποιος θεωρεί ότι είναι άσχημες αυτές οι επιδιώξεις.

Τώρα, οι άλλοι. Οι απέναντι. Τι επιδιώκουν; Ποιος είναι ο στόχος τους; Αν δεν κάνω λάθος, είναι αυτοί που συνεχίζουν την ζωή τους κανονικά, δηλαδή χωρίς αλλαγές. Δεν έχουν κάποιο στόχο. Όχι ότι διαφωνούν με την ειρήνη, την στάση μη-βιας ή τέλος πάντων την οικολογία, απλώς δεν είναι διατεθειμένοι να αλλάξουν τις συνήθειές τους. Πολύ ωραία!

Με απλά λόγια, μαίνεται μια διαμάχη, όχι μεταξύ του Α που θέλει να γίνει κάτι και του Β που ΔΕΝ θέλει να γίνει, αλλά μεταξύ του Α που θέλει να γίνει κάτι και του Β που, απλώς, χέστηκε για όλα αυτά

Από την άλλη, εκτός από τους παραπάνω, έχουμε και τους παρακάτω. Δημόσια πρόσωπα, όχι δηλαδή τυχαίους πολίτες - που επειδή έχουν, ας πούμε, το πλεονέκτημα και την δύναμη να γράφουν σε ένα μεγάλο έντυπο ή ηλεκτρονικό Μέσο, δίνουν τη μάχη εναντίον των «βεγκανοτζιχαντιστών» (πρώτη εκδοχή) ή αλλιώς των «ψυχικά ασθενών» (δεύτερη εκδοχή). 

Ο κύριος Κιρκασίδης της ΕΡΤ, για παράδειγμα, που πολύ έξυπνα εκφράζεται μέσω του προσωπικού του λογαριασμού και όχι από το Μέσο που εργάζεται, εκτός από τρομακτικά χυδαίος, σεξιστής, ρατσιστής, μισογύνης και αθυρόστομος, εμφανίζεται να είναι επίσης και αρκούντως αδιάβαστος, αναπαράγοντας αναχρονισμένες απόψεις του 1920 περί διατροφής. Προφανώς δεν έχει ιδέα για την επίσημη άποψη της Επιστήμης σχετικά με την φυτοφαγία, ούτε και έχει τύχει να διαβάσει ποτέ ότι οι ζωικές πρωτεΐνες προκαλούν μυριάδες προβλήματα. Απλώς, δίνει κι αυτός την μάχη του εναντίον των τζιχαντιστών (!) που έχουν το θράσσος να υπερασπίζονται τα δικαιώματα των ζώων, με όπλο τους ένα ραδίκι.





Λίγο παραπέρα, στα γραφεία της Καθημερινής, επέλεξαν έναν πιο σικ τρόπο να υπερασπιστούν τους χασάπηδες και τους αγελαδοτρόφους. Ανακάλυψαν ότι στα διαγνωστικά εγχειρίδια της Ψυχιατρικής, γνωστά και ως DSM, υπάρχει καταχωρημένη και η χορτοφαγία, ως μια μορφή ψυχικής διαταραχής. Μην απορείτε. Ο κύριος Κασιμάτης το αναφέρει με περισσή σιγουριά: Η χορτοφαγία δεν είναι απλώς μια διατροφική ή ηθική επιλογή, αλλά μια ασθένεια.





Υπάρχουν βέβαια και οι απλοί, καθημερινοί, καλοπροαίρετοι υπερασπιστές των σφαγών. Για να είμαι δίκαιος, οι συγκεκριμμένοι τις περισσότερες φορές κάνουν την πλάκα τους ή είναι απλώς ανενημέρωτοι, αφελείς, κολλημένοι στα παραδοσιακά κλισέ, κλπ. Το επίπεδό τους δεν απέχει πολύ από την θύρα των χούλιγκαν σε ματς μεγάλης ομάδας του ποδοσφαίρου, αλλά όπως είναι αναμενόμενο έχουν μεγάλη απήχηση. Ξέρετε γιατί; Γιατί τα λόγια τους είναι ανακουφιστικά για αυτούς που διδάχθηκαν να τρώνε ζώα. Δεν μπορείς να παραθέσεις ένα σοβαρό επιχείρημα; Γράψε «αντε γαμήσου» ή κάνε ένα αστειάκι με μιας εσάνς μίσους, τι πιο απλό;




Το διαδίκτυο γεμίζει, σταδιακά, με τύπους που προσπαθούν να αποδομήσουν την χορτοφαγία, αντιμετώπιζοντάς την άλλοτε ως «μόδα», άλλοτε ως «σέχτα», άλλοτε ως «ρεύμα» και άλλοτε ως «υπερβολή», χωρίς καμία λογική εξήγηση στις προσπάθειές τους.

Αν δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα συγκεκριμένων κλάδων, τότε τι εξυπηρετούν, με δεδομένο ότι κατά πάσα πιθανότητα και οι ίδιοι γνωρίζουν ότι αυτά που γράφουν είναι αρλούμπες;








Για να μην πλατιάζω, αυτό που θέλω να πω είναι ότι οι βίγκαν αγωνίζονται για κάτι συγκεκριμένο. Υπερασπίζονται τα ζώα και τον πλανήτη.

Οι άλλοι, αυτοί που αραδιάζουν κατεβατά μίσους και χλεύης εναντίον των βίγκαν, τί ακριβώς υπερασπίζονται; Ποιον υπερασπίζονται; Γιατί αναλώνουν τον χρόνο τους, σε κάτι που ούτως ή άλλως δεν δίνουν σημασία και δεν απειλεί τις συνήθειές τους, την καθημερινότητά τους, την ζωή τους;

Εγώ μάχομαι για τα ζώα. Όπως μπορώ. Με τα λίγα μέσα και τις λίγες δυνατότητες που έχω. Σκοπός μου είναι να κάνω όσο περισσότερους ανθρώπους μπορώ βίγκαν, να σώσω όσο περισσότερα ζώα μπορώ, να βάλω ένα μικρό λιθαράκι για να έχουν τα παιδιά μου ένα καλύτερο πλανήτη να ζήσουν. Έχω δηλαδή κάποιο συμφέρον. 

Εσύ, που αραδιάζεις χολές και κακαντρέχειες ΕΝΑΝΤΙΟΝ των χορτοφάγων, τι συμφέρον έχεις;

Προφανώς, ΚΑΠΟΙΟΙ έχουν λόγους να μάχονται εναντίον των βίγκαν. Κρεατέμποροι, αγελαδοτρόφοι, μελισσοκόμοι, βοσκοί, κάθε είδους τύποι που κερδίζουν χρήματα από την άμεση ή έμμεση εκμετάλλευση ζώων, έχουν λόγους να μην επιθυμούν την αύξηση του αριθμού των φυτοφάγων (αν και, ακόμη κι αυτοί κάνουν λάθος διότι αποδεδειγμένα οι τζίροι δεν μειώνονται, απλώς αλλάζει το «μενού»). Όμως η πλειοψηφία του κόσμου δεν ανήκει στις παραπάνω κατηγορίες. Είναι απλοί άνθρωποι, που έμαθαν να ζουν με τον τυπικό, δυτικό τρόπο και η ιδέα του ξεβολέματος δεν τους ενθουσιάζει. Σε αυτούς αναφέρομαι. Τι επιδιώκουν; Τι υπερασπίζονται;

Μια λογικοφανής απάντηση θα ήταν, βέβαια, ότι υπερασπίζονται τις συνήθειές τους. 

Δεν τους αρέσει η ιδέα (που καλλιεργούν οι βίγκαν) ότι συμμετέχουν σε «εγκλήματα», «φόνους» και «βασανισμούς». Σου λέει, εγώ είμαι καλός άνθρωπος. Γιατί αυτός ο παλιομαλάκας μου λέει ότι κάνω φόνους;

Και μετά, αρχίζει το ευαγγέλιο. Κι εσείς είστε φονιάδες γιατί σκοτώνετε τα φυτά. Τους κυνόδοντες γιατί τους έχετε; Τα λιοντάρια γιατί τρώνε βίσωνες; Η μαμά σου με μαρούλια σε μεγάλωσε; Η αγελάδα βγάζει γάλα για τους ανθρώπους. Είναι επιλογή μου να τρώω ζώα. Και τα λοιπά, και τα λοιπά. 

Αντιλαμβάνομαι ότι είναι δύσκολο να ακούς τέτοιους χαρακτηρισμούς, ειδικά αν είσαι ομολογουμένως καλός άνθρωπος. Όμως, γιατί είναι τόσο κακό να αναγνωρίσουμε κάτι που κάνουμε, εφόσον είναι η πραγματικότητα; Φυτρώνουν σε δέντρα οι μπριζόλες; Τρέχει από τις βρύσες το γάλα; Δηλαδή, για να φας αυτό που αποκαλείς «κρέας», δεν σκοτώνονται ζώα; Δεν βασανίζονται ζώα; Δεν κακοποιούνται ζώα; Ασφαλώς και ναι. Ωστόσο σε ενοχλεί περισσότερο το να πει κάποιος ότι τρώγονας κρέας σε κάνει συμμέτοχο σε αυτές τις πράξεις, παρά οι ίδιες οι πράξεις

Αφού, όπως υποστηρίζεις, ο άνθρωπος είναι «παμφάγος», άρα η δολοφονία είναι στο αίμα μας, έτσι; Είναι απολύτως φυσιολογικό να σκοτώνουμε. Γιατί χαλιέσαι τόσο πολύ όταν σου λένε «πληρώνεις για να σκοτώνονται ζώα»;

Και, γιατί τα ίδια ακριβώς φαγητά σου φαίνονται νοστιμότατα όταν τα τρως εσύ αλλά αηδία όταν τα τρώνε οι βίγκαν; Θέλω να πω, οι βίγκαν τρώνε φαγητά που τρως κι εσύ. Απλώς, δεν ισχύει το αντίθετο. Όταν στο σπίτι σου έχετε φακές, έρχεται ο γείτονας και σου λέει «ου ρε φλώρε ραδικοφάγε»; Όταν τρώς σαλάτα, βοσκάς; 

Έχω αρκετούς φίλους και γνωστούς που ζουν την συνηθισμένη τους ζωή, τρώγοντας ζώα και πράγματα που βγαίνουν από ζώα, φορώντας δερμάτινα και βάζοντας στο τσάι τους εμετό από μέλισσες. Αντιλαμβάνονται πολύ καλά τί κάνουν. Δεν διαφωνούν μαζί μου, απλά για τους δικούς τους λόγους αδυνατούν να απαρνηθούν την διατροφή που έχουν συνηθίσει. Τους θεωρώ πολύ πιο δίκαιους, πολύ πιο ορθολογιστές και πολύ πιο σοβαρούς από εκείνους που συγκρίνουν την ζωή μιας αγελάδας με ένα καρότο, ή νομίζουν ότι έχουν κάτι κοινό με τα λιοντάρια. Ειδικά όσοι έχουν ζήσει σε χωριά και έχουν δει από κοντά την εκτροφή και εκμετάλλευση ζώων, συμφωνούν απόλυτα μαζί μου ότι η θανάτωση ενός ζώου ΕΙΝΑΙ φόνος. Πώς αλλιώς να το ορίσουμε; Δεν είναι συγκομιδή. Δεν είναι απόσταξη. Ούτε κατασκευή. Παίρνεις ένα ζωντανό πλάσμα που σκέφτεται, νιώθει, βλέπει, ακούει, αισθάνεται και του χώνεις ένα μαχαίρι στον λαιμό, απλά και μόνο επειδή αδιαφορείς για την αξία της ζωής του. Τι σκατά είναι αυτό; Ιεραποστολή;

Συγγνώμη για το απαίσιο συμπέρασμα, αλλά είναι ηλίθιο να μάχεσαι εναντίον κάποιου που προσπαθεί να κάνει καλό. 

Αν θέλεις, μπορείς να γυρίσεις το κεφάλι σου από την άλλη, να αδιαφορήσεις για αυτά που λέει. Μπορείς να συνεχίσεις το γεύμα σου σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Αλλά δεν μπορείς να βρίζεις, να χλευάζεις, να ειρωνεύεσαι και να κατακρίνεις ανθρώπους που προσπαθούν να διαδώσουν καλά πράγματα.



Εκτός αν, όπως είπα, είσαι κρεατέμπορας. Τότε οκ, σε καταλαβαίνω.





Αν σας φαίνονται χρήσιμες οι αναρτήσεις της Συνύπαρξης, βοηθήστε να αποκτήσει κι άλλους αναγνώστες. Μπορείτε να κάνετε Like στη σελίδα μας στο Facebook και να κοινοποιήσετε αυτό το άρθρο στο προφίλ σας.