Είναι οι βίγκαν μισάνθρωποι; - Συνύπαρξη

Δεκάδες διάσημοι φιλόσοφοι, επιστήμονες και συγγραφείς υπήρξαν μισάνθρωποι. Κανείς από αυτούς δεν ήταν χορτοφάγος, όμως στην εποχή μας όλο και περισσότεροι βίγκαν στέκονται σταδιακά δίπλα στους παραπάνω - για λόγους που δύσκολα κάποιος μπορεί να επιχειρηματολογήσει εναντίον.


Στην ταινία του 1997 «Η επαφή» με τη Τζούντι Φόστερ, τα έθνη αφού κατάφεραν να έρθουν σε επαφή με εξωγήινο πολιτισμό, αποφασίζουν να στείλουν έναν αντιπροσωπευτικό εκπρόσωπο της ανθρωπότητας για να τους συναντήσει. Παρότι η ίδια έχει συμμετάσχει ενεργά στην μεγάλη αυτή ανακάλυψη και είναι η πλέον ειδική επιστήμονας για ένα τέτοιο εγχείρημα, η επιτροπή αποφασίζει πως δεν είναι κατάλληλη εκπρόσωπος της ανθρωπότητας, επειδή δεν πιστεύει στον Θεό. Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων, πιστεύει σε κάποιο Θεό.

Κάνω αυτή την εισαγωγή για να δείξω ότι μερικές φορές, ακόμη κι αν οι ίδιοι αποτελούμε (ή νομίζουμε πως αποτελούμε) την φωτεινή εξαίρεση ή γνωρίζουμε κάποιον που αποτελεί την φωτεινή εξαίρεση, η εξαίρεση παραμένει εξαίρεση: Αυτό που μετράει, είναι ο κανόνας.

Ο κανόνας για την ανθρωπότητα, σε όρους φιλοζωΐας, είναι πως οι άνθρωποι για τα ζώα είναι δαίμονες. Ο Γουίλιαμ Έιν, επίσκοπος της Βρετανίας τον 18ο αιώνα, είχε πει πως αν τα ζώα δημιουργούσαν μια δική τους οργανωμένη θρησκεία, ο δικός τους διάβολος θα εικονιζόταν σίγουρα με τη μορφή ανθρώπου. Και εννοούσε το ίδιο ακριβώς πράγμα.

Πριν μπορέσω να απαντήσω στον κύριο τίτλο της ανάρτησης, θα πρέπει ο αναγνώστης, εσύ, να προσπαθήσεις να πάρεις το μέρος ενός ζώου. Αντιλαμβάνομαι πως αν είσαι κρεοπώλης, έχεις κοτέτσι με κότες, εταιρία που πουλάει παριζάκια ή αν απλώς τρελαίνεσαι για τη γεύση του μπέικον, αυτό ίσως σού είναι πολύ δύσκολο. Ωστόσο πρέπει να προσπαθήσεις. Πρέπει να δεις τα πράγματα από την πλευρά του θύματος. Αν το καταφέρεις, τότε θα δεις πως ο διάβολος της θρησκείας των ζώων, ο άνθρωπος, είναι ένα αιμοχαρές τρομακτικό τέρας που φέρει μαχαίρια, πιστόλια και καραμπίνες και σε καθημερινή βάση δολοφονεί εκατομμύρια ζώα με τρόπους που μόνο φρικαλέοι μπορούν να είναι.

Από όλα τα παράξενα πράγματα που κάνουν οι βίγκαν, όπως για παράδειγμα να τρώνε λαχανικά, να μην φοράνε δερμάτινα ρούχα και να πιστεύουν ότι τα ζώα έχουν δικαιώματα, ίσως να έχεις ακούσει επίσης ότι οι βίγκαν μισούν τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι συμπεριφέρονται στα ζώα. Αν λοιπόν κατάφερες να έρθεις στη θέση του θύματος, έστω και για λίγο, τότε ίσως καταλαβαίνεις πώς βλέπει τον κόσμο γύρω του κάποιος που έχει ασπαστεί ολοκληρωτικά τον βίγκαν τρόπο ζωής

Θα συμφωνήσω πως σε καμία περίπτωση ένας άνθρωπος δεν μπορεί να έρθει πλήρως στη θέση των ζώων, όσο πολύ και αν συμπάσχει μαζί τους, ωστόσο ένας βίγκαν είναι ό,τι πιο κοντινό μπορεί να υπάρξει σε μια τέτοια απόπειρα συμπόνοιας.

Ενώ όλοι οι άλλοι βλέπουν γύρω τους ευτυχισμένους, καλούς ανθρώπους, που τρώνε χαρούμενοι το παγωτάκι τους ή απολαμβάνουν μια λαχταριστή μερίδα φιλέτο κοτόπουλο, ο βίγκαν βλέπει άσπλαχνους αιμοβόρους διάβολους που σκοτώνουν, γδέρνουν και τρώνε ανυπεράσπιστα ζώα. Είναι θέμα οπτικής. Και από αυτή την οπτική, από την πλευρά του θύματος, ένας αφοσιωμένος βίγκαν δεν θα μπορούσε ποτέ να αγαπάει αυτό που κάνουν οι άνθρωποι, να το αντιμετωπίζει με ψυχραιμία και κατανόηση.


Να το πω διαφορετικά, και ίσως λίγο πιο ρεαλιστικά.

Πώς θα αισθανόσουν αν ήσουν καλεσμένος σε ένα τραπέζι στην Ταϋλάνδη ή σε κάποια άλλη ασιατική χώρα, όπου το γεύμα περιελάμβανε ψητές κατσαρίδες, κοκκινιστό σκύλο και σάλτσα από κοπανιστές ακρίδες; Καλοί, χαμογελαστοί οικοδεσπότες προσπαθούν να σε ευχαριστήσουν βάζοντας στο τραπέζι ό,τι οι ίδιοι θεωρούν εκλεκτό έδεσμα, την ίδια στιγμή όμως εσύ αισθάνεσαι πως θέλεις να ξεράσεις από αηδία. Κάπως έτσι αισθάνομαι κάθε φορά που πρέπει να κάτσω στο ίδιο τραπέζι με φίλους ή συγγενείς και να φάω μαζί τους. Αυτοί βλέπουν μεζέδες, εγώ βλέπω φρίκη.

Από τα παραπάνω μπορούμε να συμπεράνουμε ότι ένας βίγκαν είναι εύκολο να περάσει το κατώφλι του μισανθρωπισμού. 

Μπορεί να μην είναι όλοι, γιατί πολλοί καταβάλλουν τεράστιες προσπάθειες να δουν τους παμφάγους γύρω τους με κατανόηση και κυρίως επειδή και οι ίδιοι οι βίγκαν, οι περισσότεροι τουλάχιστον, υπήρξαν παμφάγοι, αλλά είναι γεγονός πως όσο περισσότερο έρχεται κάποιος στη θέση των ζώων, όσο περισσότερο συμπάσχει μαζί τους, όσο περισσότερο αντιλαμβάνεται το μαρτύριο που τραβάνε, τόσο λιγότερο εκτιμά την ανθρωπότητα.

Οι άνθρωποι κάνουν φρικτά πράγματα στα ζώα και αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς. 

Μπορείς να το δικαιολογήσεις, ναι. Μπορείς να πεις, τα κάνουμε επειδή μπορούμε, επειδή έτσι είναι η φύση, επειδή γουστάρουμε. Όμως δεν μπορείς να πεις ότι δεν τα κάνουμε. 

Καθημερινά εδώ και αιώνες καταπιέζουμε, βιάζουμε, σκλαβώνουμε, δολοφονούμε. Αφαιρούμε το δέρμα από αθώα, αισθανόμενα ζώα ενώ ακόμη αναπνέουν. Κλέβουμε το γάλα από μητέρες και σκοτώνουμε τα μωρά τους ώστε να το πιούμε εμείς. Κόβουμε λαιμούς, σπάμε χέρια και πόδια, διαμελίζουμε σώματα σαν να μην συμβαίνει τίποτα και πουλάμε τα κομμάτια σάρκας στα μαγαζιά μας μέσα σε γυαλιστερές συσκευασίες. Διασκεδάζουμε πυροβολώντας με τα όπλα μας πουλιά και άλλα ζώα. Παριστάνουμε τα αφεντικά και τους φιλόζωους, αγοράζοντας ζώα από μαγαζιά που νομίμως και με άδεια εμπορεύονται ζωντανά πλάσματα, λες και μας ανήκουν.

Και τη γη μας; Πώς συμπεριφερόμαστε στη γη; Κοκορευόμαστε πως είμαστε το πιο έξυπνο ον, καμαρώνουμε για ευφυία και την δημιουργικότητά μας, αλλά ποιο άλλο είδος σε αυτόν τον πλανήτη καταστρέφει συστηματικά το σπίτι του; Είμαστε σαν ένας ιος, μια πανούκλα που στο πέρασμά της αφήνει πίσω της μόνο καταστροφή και θάνατο. Δάση, νερά, αέρας, χλωρίδα και πανίδα, όλα τους περνούν από μια πρωτοφανή κατάσταση συναγερμού και όλα τους εξαιτίας του ανθρώπου. Στα 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια της ιστορίας αυτού του πλανήτη, υπάρχουμε σαν είδος μόνο για μια στιγμή στον χρόνο. Αν ολόκληρη η ιστορία του σύμπαντος διαρκούσε ένα 24ωρο, ο άνθρωπος εμφανίστηκε στο προσκήνιο στις 23:59:59, δηλαδή το τελευταίο δευτερόλεπτο της ημέρας. Κι όμως, σήμερα κινδυνεύουν ολόκληρα οικοσυστήματα και ήδη καταστρώνουμε σχέδια διαφυγής από τον πλανήτη μας επειδή γνωρίζουμε πως, σύντομα, δεν θα έχει μείνει πλέον τίποτα εδώ για να τροφοδοτήσει την ακόρεστη καταστρεπτική μας μανία.

Αν ήσουν ζώο, θα μισούσες τους ανθρώπους. Αν είσαι άνθρωπος και μισείς τους συνανθρώπους σου, το πράγμα μπερδεύεται λίγο παραπάνω. Μισείς το ίδιο σου το είδος. Μισείς όμως και τον εαυτό σου; Μπορεί όχι, διότι είσαι βίγκαν και δεν κάνεις στα ζώα και στη γη αυτά που κάνουν οι άλλοι. Μπορεί πάλι όχι, επειδή παρότι δεν είσαι βίγκαν, ούτε κι εσύ κάνεις αυτά που κάνουν οι άλλοι. Όμως σε αυτή την περίπτωση κάνεις ένα μεγάλο λάθος, διότι είσαι ηθικός αυτουργός. Πληρώνεις άλλους να σκοτώνουν και να καταστρέφουν. Το προκείμενο είναι πως, ανεξάρτητα από το ποιος ή ποια είσαι, αν συναντηθείς με ένα ζώο, το ζώο θα σε μισεί γιατί είσαι άνθρωπος. Είσαι ο κανόνας. Είσαι ο διάβολος. 

Αν είσαι μισάνθρωπος δεν μπορώ να σε κατηγορήσω που μισείς τους ανθρώπους, γιατί έχεις δίκιο, αλλά από την άλλη δεν υπάρχει κανένας τρόπος να αποκοπείς από την ανθρωπότητα και να απαλλαγείς από τη μεγάλη, ανυπόφορη ρετσινιά. Ίσως, κάποτε, σε ένα πολύ μακρινό μέλλον, μπορέσουμε σαν είδος να σταθούμε ηθικά απέναντι στα ζώα και στη γη, να ζητήσουμε ειλικρινά συγγνώμη για τη συμπεριφορά μας και να προσπαθήσουμε να επανορθώσουμε. Μήπως όμως αυτή η συμπεριφορά είναι ένα ανεξίτηλο κοσμολογικό σφάλμα, χαραγμένο στο DNA μας και αδύνατον να επιδιορθωθεί;



Αν σας φαίνονται χρήσιμες οι αναρτήσεις της Συνύπαρξης, βοηθήστε να αποκτήσει κι άλλους αναγνώστες. Μπορείτε να κάνετε Like στη σελίδα μας στο Facebook και να κοινοποιήσετε αυτό το άρθρο στο προφίλ σας