Γιατί είμαστε ενοχλητικοί και ακραίοι; - Συνύπαρξη

Αν δεν έχεις βρεθεί έστω και μία φορά σε κατάσταση κήρυξης πολέμου με κάποιον για το γεγονός ότι είσαι και προσπαθείς να κάνεις κι άλλους βίγκαν, τότε κάτι παράξενο συμβαίνει με σένα. Ίσως ζεις μέσα σε μπουκάλι, στον πάτο της θάλασσας, κι έχεις χρόνια να μιλήσεις σε κόσμο.


Εικόνες όπως η παρακάτω, εκτός από αστείες, είναι επίσης και χαρακτηριστικές του πώς μας βλέπει ένας συνηθισμένος, κρεοφάγος συμπολίτης μας.



Γιατί όμως;

Καταρχάς να ξεκαθαρίσω την θέση μου: ΕΙΜΑΣΤΕ ενοχλητικοί. Αυτό είναι αλήθεια.

Ένας βίγκαν που μιλάει συνεχώς για τις ιδέες του δεν διαφέρει πολύ από τους πλασιέ ή τους μάρτυρες του Ιεχωβά. Είναι ένας ενοχλητικός τύπος που λέει πρωτάκουστα πράγματα και προσπαθεί όχι μόνο να μας αλλάξει γνώμη για όλα, αλλά αποκαλεί τον συνομιλή του δολοφόνο, κακό ή άλλη παραλλαγή!

Στους ανθρώπους δεν αρέσει να τους λες δολοφόνους. Και, πιο γενικά, δεν τους αρέσει η αλλαγή. Οι άνθρωποι μισούν την αλλαγή. Πριν λοιπόν βγεις απ' τα ρούχα σου με τον τρόπο που σε αντιμετωπίζουν οι μη-βίγκαν, συλλογίσου τί συμβαίνει, πώς συμβαίνει και γιατί συμβαίνει:


Τι συμβαίνει;
Προσπαθείς να αλλάξεις έναν άνθρωπο. Όχι έναν περιθωριακό και κακό άνθρωπο, που αποτελεί την εξαίρεση, αλλά έναν άνθρωπο που, με κοινωνιολογικούς όρους, θεωρείται φυσιολογικός. Οι περισσότεροι μη-βίγκαν αισθάνονται φυσιολογικοί και έχουν καλή άποψη για τον εαυτό τους. Λένε "αγαπώ τα ζώα", επειδή φέρονται καλά στους σκύλους και τις γάτες, ή επειδή συγκινούνται παρακολουθώντας ένα ντοκιμαντέρ με ζώα στην τηλεόραση. Πηγαίνουν στην Εκκλησία, είναι ευγενικοί, δεν πετάνε σκουπίδια κάτω, οπότε πώς είναι δυνατόν να τους αποκαλείς φονιάδες;

Αυτό που συμβαίνει μέσα σε ένα σφαγείο είναι μακριά, είναι κρυμμένο, αποκομμένο τελείως από την κοινωνία και την καθημερινότητά τους. Το "κρέας", όπως το αποκαλούν, το γνωρίζουν μόνο σε έτοιμα κομμάτια που κυκλοφορούν σε πλαστικές και χάρτινες συσκευασίες. Εάν όλοι ψώνιζαν το κρέας τους όχι από το σούπερ μάρκετ αλλά απευθείας από το σφαγείο και είχαν τη δυνατότητα να βλέπουν πώς φτιάχνεται ζωντανά, μπροστά στα μάτια τους, οι περισσότεροι άνθρωποι (ή τουλάχιστον αυτοί που έχουν ψυχική υγεία) θα γίνονταν από μόνοι τους βίγκαν.  Κανένας φυσιολογικός άνθρωπος δεν μπορεί να αντέξει στην εικόνα του πόνου, των βασανιστηρίων, του διαμελισμού και της σφαγής ενός ζωντανού, αισθανόμενου πλάσματος.

Αυτό που πέτυχε η βιομηχανία, είναι να αποσυνδέσει τη διαδικασία από το τελικό προϊόν και να αφήνει τους ανθρώπους να πιστεύουν πως τα ζώα είναι απλώς τροφή. Ζουν μια καλή ζωή και όταν έρθει ο "προορισμός" τους, σφάζονται με "ανθρωπιστικές μεθόδους". Το "κρέας" για τον μέσο καταναλωτή είναι το παριζάκι, είναι 10 φέτες γαλοπούλα,


Πώς συμβαίνει;
Συμβαίνει ξαφνικά! Έλα για λίγο στη θέση αυτού που προσπαθείς να πείσεις, να πάρεις μαζί σου στον βιγκανισμό: Ο άνθρωπος που μαζί του μέχρι χθες έκαναν παρέα, έψηναν παϊδάκια στην αυλή ή διασκάδαζαν σε κάποιο εστιατόριο, σήμερα του λέει πως τρώει λαχανικά και φρούτα και πως η ανθρωπότητα καταπιέζει και σκοτώνει τα ζώα.

Στα μάτια του φίλου σου είσαι ένας ημίτρελος φανατικός ψυχοπαθής που του 'στριψε η βίδα.

Για να ανακαλύψουμε καλύτερους τρόπους προσέγγισης, θα πρέπει αυτό να το χωνέψουμε και να το συνειδητοποίησουμε.


Γιατί συμβαίνει;
Η προφανής απάντηση είναι επειδή σε πνίγει το δίκιο και θέλεις να πείσεις και τους γύρω σου γι' αυτό που πιστεύεις.

Όμως βλέποντας το θέμα από τη σκοπιά του ατόμου που σε ακούει, πιθανότατα η απάντηση είναι πιο σύνθετη. Το πιο πιθανό είναι πως πιστεύει ότι αυτό που κάνεις οφείλεται σε κάποια "φάση". Διάβασες κάπου, κάτι, το πίστεψες και φανατίστηκες. Είναι μια νέα μόδα. Σε παρέσυσε ένας φίλος σου. Είναι αμερικανιές.

Κάπως έτσι, ο πραγματικός λόγος για τον οποίο έγινες βίγκαν και θέλεις να γίνουν κι άλλοι, χάνεται μέσα σε προσχήματα και αφηρημένες μπουρδολογίες μέχρι που ευτελίζεται σε τέτοιο βαθμό που είναι πλέον αδύνατο να σε πάρει στα σοβαρά. 


Τι πρέπει να κάνουμε;

Όλες οι μεγάλες κοινωνικές αλλαγές στην Ιστορία πέρασαν ακριβώς τα ίδια και μάλλον χειρότερα με αυτά που περνάει ένας "οπαδός" του βιγκανισμού. Υπό αυτή την έννοια δεν χρειάζεται να αισθανόμαστε και τόσο άσχημα.

Το "φυσιολογικό" είναι σχετικό. Πριν από 300 χρόνια ήταν φυσιολογικό να υπάρχουν δούλοι. Πριν από 150 χρόνια ήταν φυσιολογικό άσπροι και μαύροι να δειπνούν σε διαφορετικά εστιατόρια ή να χρησιμοποιούν διαφορετικές τουαλέτες. Στην Ελλάδα, πριν από μόλις 63 χρόνια ήταν φυσιολογικό να μην ψηφίζουν οι γυναίκες. Σήμερα, παραμένει ακόμη φυσιολογικό οι άνθρωποι να βασανίζουν, να σφάζουν ή να γδέρνουν ζωντανά ζώα.  Είναι μια πραγματικότητα.

Όπως την κατάργηση της δουλείας δεν υπερασπίστηκαν οι ελεύθεροι, αλλά οι δούλοι, όπως το δικαίωμα ψήφου των γυναικών δεν το οραματίστηκαν άντρες, αλλά γυναίκες, έτσι και ο βίγκαν τρόπος ζωής, η απελευθέρωση των ζώων, θα γίνει εξαιτίας των βίγκαν και κανενός άλλου.


Θέλει όμως τρόπο.

Πρώτα απ' όλα, ενημέρωση και υπομονή. Κανείς δεν θέλει να ακούει έναν συναισθηματικό παλαβό να ουρλιάζει και να κατηγορεί τους πάντες για τα πάντα. Δώσε χώρο και χρόνο στους ανθρώπους που θέλεις να μεταπείσεις. Αν δεν μιλάς πολύ και προσπαθείς να δείχνεις κατανόηση στον τρόπο ζωής που κάνουν, είναι πολύ πιθανό πως από μόνοι τους κάποια στιγμή θα ζητήσουν να μάθουν σε τί πιστεύεις και γιατί κάνεις αυτό που κάνεις. Προσπάθησε όταν έρθει αυτή η στιγμή να γνωρίζεις τις απαντήσεις.

Μην εκνευρίζεσαι. Θα ακούς καθημερινά τα συνηθισμένα κλισέ: "Μα, έχουμε κυνόδοντες!". "Είμαστε παμφάγοι, το λένε οι επιστήμονες". "Αν δεν τρως κρέας θα αρρωστήσεις". "Τα παιδιά πρέπει να πίνουν γάλα, το λένε οι γιατροί". "Δεν είναι το ίδιο ένα γουρούνι κι ένας σκύλος". Εκεί, είναι η δική σου ώρα. Είναι η στιγμή που πρέπει να επιστρατεύσεις όλη την ψυχραιμία σου, το χαμόγελό σου και να προσπαθήσεις ήρεμα να απαντήσεις, με στοιχεία και αποδείξεις.

Τέλος, προσωπικά τάσσομαι πλέον κατά των διαμαρτυριών. Όχι ότι δεν θα συμμετάσχω όταν αυτές γίνονται, αλλά δεν έχουν πια κανένα αποτέλεσμα. Άλλωστε είναι σχεδόν σίγουρο ότι σύντομα οι βιομηχανίες σε συνεργασία με τις κυβερνήσεις θα απαγορέψουν κάθε είδους ακτιβιστικές δράσεις για να απαλλαγούν μια και καλή από εμάς. Θεωρώ ότι στις μέρες μας η συζήτηση, το βίντεο, το φυλλάδιο, το βιβλίο και οι δημόσιες ομιλίες έχουν πολύ μεγαλύτερη δύναμη και πειθώ από μια ομάδα τρελών ακτιβιστών σε ζωντανή σύνδεση στο δελτίο των 8.